In dit inzicht
Voor wie is dit inzicht?
Voor bedrijven die producten op de Europese markt brengen en willen weten wat ze vandaag al zinvol kunnen voorbereiden voor het Digital Product Passport. Dat kan ook wanneer de productspecifieke regels nog verder worden ingevuld.
Een QR-code is tastbaar. Je zet hem op een product, scant hem en krijgt meteen informatie te zien. Net daardoor springt die zichtbare laag snel naar voren zodra het over het Digital Product Passport gaat.
De voorbereiding begint meestal eerder.
Neem bijvoorbeeld één productspecificatie die vandaag op je website staat. Kun je meteen terugvinden waar dat gegeven vandaan komt? Stel dat de leverancier morgen een nieuwe versie doorstuurt. Weet iemand dan welke informatie mee moet veranderen?
Precies daar begint de informatieketen waarop het paspoort later moet kunnen vertrouwen.
De timing maakt die oefening inmiddels concreet. De Europese DPP Registry is sinds juli 2026 operationeel. Voor bepaalde batterijcategorieën volgt op 18 februari 2027 de eerste verplichte paspoortdatum. Andere productgroepen krijgen hun eigen concrete vereisten.
Begin vóór de scan
Om te begrijpen waar het werk zit, helpt het om eerst naar de Registry zelf te kijken. Die vormt een Europese registratielaag voor unieke productcodes en bijbehorende registratiegegevens. De gedetailleerde productinformatie blijft ondertussen gedecentraliseerd.
Daarmee blijft het beheer van die informatie bij de onderneming en de betrokken ketenpartners liggen. De Registry lost dus geen onduidelijke bron of verouderde specificatie voor je op.
Tegelijk verschilt de concrete uitvoering per productgroep. Bij batterijen ligt het gebruik van een QR-code al vast. Voor andere productgroepen kunnen de regels bepalen welke gegevensdrager nodig is en op welk niveau het paspoort wordt gekoppeld.
Ook de dataset volgt die productspecifieke logica. Daardoor heeft een universele spreadsheet met zogezegd alle toekomstige DPP-velden vandaag weinig waarde.
Vanuit dat vertrekpunt wordt de voorbereiding eenvoudiger. Je hoeft nog geen toekomstige dataset te raden. Je kunt wel controleren of de productinformatie die je vandaag al gebruikt degelijk beheerd wordt.
Daarom zou ik de eerste DPP-oefening ook bewust klein houden. Eén product is genoeg om te ontdekken of de basis al werkt.
Volg één product van bron tot klant
Een catalogus met honderden artikelen maakt deze oefening vooral groter. Met één commercieel relevant product zie je veel sneller waar informatie onderweg verloren gaat.
Start bij de productinformatie die een klant vandaag werkelijk kan zien. Van daaruit ga je telkens één stap terug naar de bron.
- Leg de productpagina naast de technische bron. Neem daarna een recent commercieel document erbij en kijk waar dezelfde productinformatie opnieuw verschijnt.
- Kies enkele gegevens die ertoe doen. Zoek voor elk gegeven terug waar het oorspronkelijk vandaan komt. Zo vermijd je dat een brochure die zelf gekopieerde informatie bevat plots als bron wordt behandeld.
- Volg vervolgens een wijziging. Kijk hoe een nieuwe leveranciersfiche of gewijzigde productspecificatie intern binnenkomt en wie daar vandaag iets mee doet.
- Maak ontbrekende zekerheid zichtbaar. Waar niemand de bron of actuele versie kan bevestigen, laat je het gat staan. Daarmee weet je tenminste welk werk nog voor je ligt.
Na zo'n oefening verandert de DPP-vraag meestal vanzelf. Bij het ene bedrijf blijkt de productdata redelijk stevig te staan en hapert vooral de updateflow. Elders circuleren al jaren meerdere versies van dezelfde specificatie.
Pas wanneer dat duidelijk is, kun je zinvol beslissen welk systeem of proces je verder moet verbeteren.
Maak voor cruciale productdata de bron zichtbaar
De volgende stap hoeft nog altijd geen groot dataproject te zijn. Een eenvoudige datakaart maakt al zichtbaar of iemand een productgegeven later opnieuw kan controleren.
Daarbij begin je met de leidende bron. Vervolgens maak je duidelijk wie een wijziging opvolgt. Het reviewmoment volgt daar vanzelf uit.
| Gegeven | Leidende bron | Wie bewaakt dit? | Wat triggert een update? |
|---|---|---|---|
| Materiaal of samenstelling | Gevalideerde leveranciersspecificatie | Product- of aankoopverantwoordelijke | Materiaal- of leverancierswijziging |
| Technische eigenschap | Productmaster of gevalideerde technische fiche | Productbeheer | Nieuwe productversie |
| Conformiteitsinformatie | Actueel conformiteitsdossier | Complianceverantwoordelijke | Nieuwe verklaring of gewijzigde eis |
| Onderhoud of herstel | Service- of onderhoudsdocumentatie | Service of productbeheer | Gewijzigde procedure of onderdeel |
| Duurzaamheidsgegeven | Primaire bron of vastgelegde berekening | Eigenaar van het datapunt | Nieuwe brondata of gewijzigde berekeningsbasis |
| Productidentificatie | Masterdata | Productbeheer | Wijziging in artikel- of productstructuur |
De interessantste plekken in zo'n tabel zijn meestal de lege cellen. Zodra niemand een bron kan aanwijzen, weet je dat de inhoud zelf aandacht nodig heeft. Staat de bron wél vast en weet niemand wie een wijziging verwerkt, dan zit het probleem eerder in het beheer.
Van daaruit wordt ook duidelijk welke versie uiteindelijk naar klanten hoort door te stromen.
Eén product heeft soms vier versies van dezelfde waarheid
Een leverancier stuurt een nieuwe technische fiche. Iemand past de interne productmaster aan. De website blijft intussen onveranderd en sales werkt verder met een brochure die eerder werd geëxporteerd.
Iedere versie kon op het moment van publicatie correct zijn. Een paar maanden later spreken ze elkaar alsnog tegen.
Voor een klant oogt dat slordig. Zodra dezelfde informatie een productpaspoort voedt, wordt ook veel zichtbaarder welke versie je zelf als actueel beschouwt.
Test versiebeheer met vijf gegevens.
Neem één product en vergelijk de actuele technische bron met de productpagina. Leg daar vervolgens één recent commercieel document naast. Zodra dezelfde eigenschap anders wordt beschreven, heb je een concreet punt om op te lossen.
Bij duurzaamheidsinformatie ligt die lat nog iets hoger, omdat hetzelfde gegeven gemakkelijk in een publieke claim terechtkomt. Een percentage gerecycleerd materiaal hoort daarom dezelfde bron te volgen als iedere andere belangrijke productspecificatie.
Wanneer de publieke formulering verder gaat dan die bron, verschuift het probleem van databeheer naar geloofwaardigheid. In het inzicht over duurzaam communiceren zonder greenwashing ga ik verder in op die grens.
Maak van een leveranciersvraag een datavraag
Een deel van je productinformatie ontstaat buiten het bedrijf. Daardoor hangt de kwaliteit van je eigen dataset ook af van wat leveranciers aanleveren.
Een brede vraag naar “duurzaamheidsinformatie” levert meestal even brede documentatie op. Dat helpt weinig wanneer je één productwaarde probeert te bevestigen.
Maak de vraag daarom kleiner. Start met het product of materiaal waarop ze slaat. Beschrijf vervolgens exact welk gegeven je nodig hebt en gebruik dezelfde definitie als in je eigen systeem.
Vraag meteen hoe het gegeven later actueel blijft.
Een bevestigd cijfer van vandaag is maar beperkt bruikbaar wanneer niemand je vertelt dat de samenstelling volgend jaar verandert. Spreek daarom ook af hoe wijzigingen worden doorgegeven.
Zo verandert leveranciersinformatie stilaan van een verzameling documenten in een beheerde gegevensstroom.
Die aanpak sluit aan bij een duurzamere leverancier kiezen. Daar werkt dezelfde logica: een gerichte vraag rond het punt dat je beslissing werkelijk verandert levert doorgaans meer op dan een vragenlijst die ieder mogelijk duurzaamheidsthema probeert af te dekken.
Kies pas daarna hoe je de informatie technisch ontsluit
Zodra de DPP-markt groeit, wordt software vanzelf aantrekkelijk. Een platformdemo maakt het onderwerp tastbaar en lijkt meteen structuur te brengen.
Toch kun je pas goed kiezen wanneer je weet waar de huidige informatieketen vastloopt. Bovendien worden belangrijke productspecifieke regels verder ingevuld. Een gedelegeerde handeling kan bijvoorbeeld bepalen welke informatie voor een bepaalde productgroep vereist is.
Door eerst één product te volgen, weet je veel beter waar technologie iets moet toevoegen.
Misschien staat je productmaster goed en ontbreekt vooral een degelijke leveranciersflow. Bij een ander bedrijf zit de grootste winst in versiebeheer. Elders moet dezelfde gevalideerde informatie vooral makkelijker naar verschillende kanalen kunnen doorstromen.
Daaruit volgt vanzelf een andere softwarevraag. Sommige bedrijven zullen hun bestaande PIM of ERP verder kunnen gebruiken. Voor andere situaties kan een gespecialiseerde DPP-provider logischer zijn.
Welke architectuur daar uiteindelijk uitkomt, verschilt dus per bedrijf. De basisvraag verandert nauwelijks: kun je betrouwbare productinformatie gecontroleerd beschikbaar maken en later opnieuw actualiseren?
Test je DPP-gereedheid op één product
Met één product en een half uur kun je al behoorlijk ver komen. Gebruik onderstaande controle daarom als praktijktest en niet als toekomstige wettelijke checklist.
- Kun je vijf belangrijke productgegevens terugbrengen naar hun primaire of gevalideerde bron?
- Is voor die gegevens duidelijk welke versie vandaag geldt?
- Weet iemand wie actie neemt zodra een bron verandert?
- Kun je leveranciersdata onderscheiden van intern berekende informatie?
- Worden website en commerciële documenten aangepast wanneer de leidende bron wijzigt?
- Weet je welke DPP-regels voor jouw productgroep al vastliggen en welke nog verder worden uitgewerkt?
Bij die laatste vraag is “nog niet vastgelegd” een volkomen bruikbaar antwoord. Productspecifieke regelgeving volgt haar eigen timing.
Onzekerheid bij de eerste vragen verdient sneller aandacht, want die problemen bestaan vandaag al. Ze raken ook je website, salesmateriaal en productbeheer voordat het eerste paspoort verplicht wordt.
Zodra dat voor één product werkt, kun je dezelfde aanpak gecontroleerd uitbreiden. De technische paspoortlaag komt dan boven op een informatiebasis die al bruikbaar is.
Actuele regelgevingsbasis
De actuele status van de Registry is gecontroleerd via de Europese Commissie. Voor de batterijdeadline is artikel 77 van Verordening EU 2023/1542 gebruikt. Controleer bij implementatie altijd de regelgeving die specifiek op je eigen productgroep van toepassing is.